سابقه و هدف: پرکردن کانال ریشه، از مهم ترین قسمت های درمان ریشه است که با هدف سیل کامل و سه بعدی کانال و جلوگیری از ریزنشت و ورود مجدد و رشد میکروارگانیسم به کانال انجام می پذیرد. تاکنون مواد و تکنیک های مختلفی جهت پرکردن کانال ریشه مورد استفاده قرارگرفته اند. از میان ویژگی های مواد و تکنیک های پرکردگی، همواره سیل آپیکالی ریشه اهمیت اساسی داشته است. تحقیق حاضر با هدف مقایسه ریزنشت اپیکالی سه تکنیک پرکننده کانال شامل تکنیک حامل ترمافیل و سیلر Adseal، تکنیک تراکم جانبی با گوتاپرکا و سیلر Adseal و تکنیک تراکم جانبی با رزیلون و اپی فانی به روش نفوذ رنگ صورت پذیرفت.مواد و روشها: مطالعه تجربی آزمایشگاهی حاضر بر روی 51 نمونه دندان انسانی تک کاناله قدامی صورت گرفت. دندان ها استریل شده، بعد از قطع تاج، کانال ها با روش Crown-down آماده شدند. دندان ها به طور اتفاقی برای هر تکنیک به سه گروه مساوی 15 تایی تقسیم شدند و 6 دندان در گروه های کنترل مثبت و منفی گذاشته شدند. گروه اول: حامل ترمافیل و سیلر Adseal، گروه دوم: تکنیک تراکم جانبی با گوتاپرکا و سیلر Adseal، گروه سوم: تراکم جانبی با رزیلون و اپی فانی میزان ریزنشت به وسیله روش نفوذ رنگ اندازه گیری شده، داده ها توسط آزمون ANOVA مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.یافته ها: گوتاپرکا با سیلر Adseal کمترین میزان ریزنشت اپیکالی (6.46±4.27 میلی متر)، رزیلون با سیلر اپی فانی بیشترین میزان میانگین ریزنشت (13.47±3.03 میلی متر) و ترمافیل با سیلر Adseal میزان میانگین ریزنشت اپیکالی بیشتری را نسبت به گوتاپرکا و سیلر Aseal (8.43±4.49 میلی متر) نشان داد. آنالیز آماری نشان داد که تفاوت معنی داری بین ریزنشت اپیکالی در بین سه گروه وجود دارد (P=0.0001). ننتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که گوتاپرکا با سیلر Adseal کمترین میزان ریزنشت اپیکالی، رزیلون با سیلر اپی فانی بیشترین میزان میانگین ریزنشت اپیکالی و ترمافیل با سیلر Adseal میزانی بین دو تکنیک قبلی داشت.

هدف از این مطالعه مقایسه سیل آپیکالی حاصل از کاربرد روش ترمافیل با روش های تراکم عمودی و جانبی گوتاپرکا در پرکردگی کانال مزیوباکال دندان مولار فک بالا بود. 245 عدد دندان مولار فک بالا با آپکس سالم جمع آوری و از بین آنها 40 عدد دندان که در رادیوگرافی میزان انحنای کانال مزیوباکال آنها به روش  Schneider،25ـ20 درجه و فایل اندازه گیری اولیه در آنها فایل شماره 15 بود، انتخاب گردیدند. سپس کلیه نمونه ها از ناحیهCEJ  به وسلیه دیسک الماسی قطع گردیدند و تا فایل شماره 25 به روشstep back  آماده شدند. دندان های انتخاب شده به 5 گروه تقسیم شدند. 10 عدد دندان به روش تراکم عمودی، 10 عدد به روش تراکم جانبی و 10 عدد توسط دستگاه ترمافیل و با روش ارائه شده در بروشور آن پر شدند و نیز 5 عدد دندان بعنوان شاهد مثبت و 5 عدد دندان به عنوان شاهد منفی در نظر گرفته شدند. در تمامی گروه ها از ماده گوتاپرکا به انضمام سیلر (AH 26) جهت پرکردن کانال ها استفاده گردید. پس از سفت شدن سیلر (AH 26) در رطوبت 100% و دمای 37 درجه سانتی گراد، گروه شاهد منفی به طور کامل و بقیه دندان ها به جز 1.5 میلی متر آپیکالی کانال مزیوباکال توسط لاک ناخن و موم چسب پوشانیده شدند. نمونه ها به مدت 48 ساعت در محلول رنگی جوهر هندی قرار گرفتند. پس از خارج کردن نمونه ها و شستن و خشک کردن، لاک ناخن و موم چسب برداشته، برش طولی در سطح ریشه ایجاد و نفوذ خطی رنگ توسط استریومیکروسکوپ اندازه گیری شد. در میان 3 روش پر کردن کانال مزیوباکال دندان مولار فک بالا حداکثر میزان ریزنشت رنگ مربوط به گروه ترمافیل و حداقل آن مربوط به گروهی بود که با روش تراکم جانبی پر شده بودند. میانگین و انحراف معیار مقادیر ریزنشت در گروه ترمافیل‏±0.54 5.25 میلی متر، در گروه تراکم جانبی 0.24±‏2.35 میلی متر و در گروه تراکم عمودی 0.52±‏2.91 میلی متر بود. اختلاف آماری میان گروه ترمافیل با 2 گروه دیگر معنی دار بود (P<0.002) ولی بین دو روش تراکم جانبی و تراکم عمودی اختلاف معنی دار آماری وجود نداشت (P>0.005).